گروه فرهنگی «سراج24»: چند روزی است که در این شهر غبارآلود هنگامی که سرت را بالا می آوری و زمانی که گذرت به بزرگراه های شهر می خورد، تصاویری از تابلوهای نقش بسته از آثاری را می بابی که در کناره اش به شکلی ریز عنوان «نگارخانه ای به وسعت یک شهر» نقش بسته است. هنگامی که در پی سوژه می روی و سراغی از ایده اش می گیری به سازمان زیباسازی شهر تهران می رسی که 2 سالی است فصل بهار را به رنگی دیگر از تفکر بصری شهر درآورده است.
اگر چه توجه به فضاسازی بصری شهر و ایجاد حسی تلطیف گونه از نشاط و شادابی نزد شهروندان در میان آلاینده های هوا می تواند رنگی روشن از زیبایی را فراهم سازد و این از وظایف نهادی اجرایی چون شهرداری است که بستر و جهان بصری شهر را رنگی نیکو ببخشد، اما فراتر از پذیرش این نگاه، مساله مهم چگونگی پرداخت حس بصری شهروندان در دیاری است که آلاله های عاشقی از برای رسیدن به شهادت، زیباترین رنگ های عاشقی را فراهم ساختند و با این نگاه وقتی به طرح های به نشان درآمده در شهر چشم می دوزیم راهی جز بیگانه پرستی را نمی توانیم در کلیت طرح بیابیم!
آری؛ جهان نشسته از تفکر آثار به نمایش درآمده در بزرگراه ها و میادین شهری و متروها بیشتر از این که هویتمدار نگاهی اسلامی و ایرانی باشد، حسی مغایر با تفکر نظامی اسلامی دارد، چرا که پدیدآورندگان آثاری که بدان برای نصب در دیواره ها و میادین متوسل شدیم افرادی برآمده از اندیشه های فکری غرب بوده و از آن ها هم توقع پرداختی از مناظر فکری اسلام نیست. مثلا آثار برآمده از تفکر فلسفی میکل آنژ فاصله ای بسیار با نگاه معنوی اسلام دارد و وجود چنین مساله ای در بطن شهر تهران چه احوالی جز گم گشتگی می تواند داشته باشد؟ آیا نمادها و تندیس های گرانقدر ما که در این طرح جایشان خالی است مورد توجه کشورهایی همچون زادگاه هنرمندی چون میکل آنژ قرار می گیرد؟ یا این که آثار به نمایش درآمده از لوسین فروید؛ نقاشی که ملقب به هنرمندی علاقمند به پیکرهای برهنه بود و نوه روانکاو جنسیت خواهی چون زیگموند فروید راهی با ماهیت فکری شهر ما خواهد داشت؟ آیا به دنبال برافراشتن اندیشه های ناصواب در سیمای شهری دین مدار هستیم و یا می خواهیم تفکر مردمان را با چنین طرح هایی از هیت مندی به بی هویتی گسیل داریم؟!
آن چه پیداست رسیدن به بصریت موجب ایجاد روحی تازه می شود و پیمایش روح در فرآیندی از باورپذیری موجب رفتارهای متمایزی شده که گاه شکلی وارونه بر آن متصل می شود. برای نمونه می توان از تاثیرات بسیار تماشای آثاری مغایر با نگاه های اخلاقی در ایجاد انبساط تفکراتی جنسی یاد کرد که بخشی از این کارکرد از طریق نگاه به تصاویر تجسمی هم حادث می شود. از این رو وجود تابلوهایی با نگاه های بیگانه و یا غریب با دغدغه های مردم در دل شهر خطرات ناگواری باقی خواهد گذارد. از طرفی باید به پرسش در آورد که آیا آیا ایجاد چنین هزینه هایی که با خرید آثار هنری مختلف صورت یافته و موجب انتقاد برخی از اعضای شورای شهر تهران مانند مهدی چمران و مجتبی شاکری شده است، چه نتایج خیرخواهانه ای برای مردمان این دیار باقی گذارده است؟ آیا به صرف تمجیدهای ایجاد شده از سوی برخی رسانه های سینه چاک و یا دست اندرکاران شناخته شده رصدگر غرب می توانیم پروژه فوق را موثر بدانیم؟ بد نیست به همین توجهات رخ داده از سوی رسانه های غرب که همیشه زاویه ای مخالف با دیدگاه های ارزشی داشتند، نظر بیفکنیم و اجرای این طرح را مورد تامل قرار دهیم؛ آن جا که در سال گذشته هنگامی که برای اولین بار طرح «نگارخانه ای به وسعت یک شهر» برگزار شد، روزنامه «میدل ایست» طرح «نگارخانه ای به وسعت یک شهر» را انقلابی فرهنگی در تهران توصیف کرد و «بی بی سی فارسی» با عنوان «از پیکاسو تا سپهری روی بیلبوردهای تهران» از این پروژه به نیکی یاد کرد.
یادمان نرود که با همه تلاش های صورت یافته در قالب خدمات شهری آن چه باید در راس نگاه مسئولان هنگام طرح ریزی ها قرار بگیرد، توجه به مفاهیم نهفته در بستر نگاهی دینی، آئینی و معرفتی و در چارچوب های نظام اسلامی ایران است و از این رو باید بیشتر از این ها به مقوله فرهنگ و هنر و تجسم نشات یافته از آثار نمایشی نظر داشت. در همین احوالات یادمان نرود که روزهایی را به سر بردیم که ایامی گران بها از میلاد نور و سالگرد حماسه خرمشهر بود و آثاری می توانست به دیده ها نشیند که برگرفته از مفاهیمی عمیق می باشد.
